بارها مي خواستم بنويسم از خيلي چيزها و حرف ها.نشد شايد هم نخواستم. انگار يك جورهايي توي ذوق مي زد. حالا خط قرمز هايم چند برابر شده است.هرچه را مي نويسم بلافاصله خط مي زنم.البته آقايان ادعا دارند مملكت ما دمكرات ترين كشور دنياست و آزادي نزديك به مطلق در آن حكم فرماست اما نمي دانم چرا قلمم با اين آزادي اشباع شده هم خوان نيست.انگار آزاديش خيلي تند و تيز است!!در اين حال و احوال در مورد خيلي چيزها مي توان نوشت ولي بهتر است كه ننويسي ... ما كه نه ايل و تبارمان توطئه گر بوده و نه خانواده ي رانتخوار و آقازاده پروري داشتيم كه بخواهيم كاسه داغتر از آش شويم!وقتي اين نوشته ها را تنها براي ضخيم تر كردن پرونده امان استفاده مي كنند و نه براي درمان دردها چه حاصل و سود؟البته مي نويسم چون بايد نوشت اما نه به هر بهانه و نه در هر زمان كه اكنون بايد براي نوشتن تنها نوشت...